"প্রিয়তমালৈ বুলি "

[কবিতা লিখিবলে' যত্ন কৰিছো,কবিতাৰ ব্যাকৰণ নাজানো...]


আৱেগ-বিহবল তোমাৰ সৰু এটা মেচেজৰ অপেক্ষাত
য’ত লিখা থাকিব-‘আপুনি এটা বান্দৰ!’
কিমানটা ‘ইনবক্স’ত যে মোৰ ভুমুকি...
কিমানবাৰ ‘এদিত/ফৰৱার্ড’ মোৰ পছন্দৰ মেচেজ!

তোমালৈ বুলি এটা মেচেজ
বতাহত এৰি দিয়াৰ প্রৱণতা...

তোমাৰদ্বাৰা নিজকে বুর্বক সজোৱাৰ এটা নির্বোধ হাৱিয়াস
কুঁচি-মুঁচিকৈ সাঁচিছিলো তোমাক দেখাৰ দিনাই
তোমাৰ আলাপৰ উষ্ণতাই কিদৰে
সমতুল কৰিছিল শীতৰ বতাহৰ তন্দ্রতা
আকাশৰ নির্জনতাত বন্দী হৈ
শেষ নিশালৈকে গণিলো তৰা...
এক...দুই...
গণিলো ভালপোৱাৰ ৰাশিফল-

আৰু তুমি মোৰ বুকুত থিতাপি ল’লা-
তোমাৰ দুঃশ্চিন্তাৰ দুচকুত সপোন সিঁচিবলে’
বাৰে বাৰে ডুব যাওঁ ভোগদৈৰ ভগা দলং
অথবা
কেটলব্রিজৰ অজান মায়ালে’...।
তোমাৰ চকুৰ ভাষাৰে বিনিময় কৰো হ্রৃদয়...
তোমাৰ ওঁঠৰ মসৃ্নতাত বিলীন নিয়াওঁ
মোৰ কলহভৰা দুখৰ চকুপানী |
এতিয়া প্রতিনিয়ত ফুলে মোৰ
বাগিছাজুৰি সপোন-খঁৰিকাজাই
তোমাৰ সুবাসেৰে আমোলমোল
মোৰ হ্রৃদয়-পথাৰ ||
(ইয়াত প্রতি সন্ধিয়া উদযাপিত হয়
তোমাৰ আগমণিৰ দ্বীপান্বিতা)

তুমি মোৰ হ’লা...
আহা, আলাপ কৰোঁ—
মনৰ সকলো শব্দ উবুৰিয়াই আমি কথা পাতো—
মন হওঁক প্রেমেৰে পৰি্তৃপ্ত
শুনিবলে’ দিয়া মাথো তোমাৰ মাত
সাৱটি বুকুত য’ত গুজিব পাৰি হাঁহি
অনুভৱ কৰিব পাৰি সংগোপনে
গভীৰতম বুকু প্রদেশৰ উম-সনা মৰমৰ কলৰো্ল...
ব’লা আমি ফুৰিবল’ যাওঁ
বুকুত ভালপোৱাৰ সপোন আঁকি
ব’লা আমি সেউজীয়া হওঁ-
...পৃথিৱীৰ আটাইবোৰ মৰমেৰে
জীপাল হওঁ |

'প্ৰেয়সীলে বুলি'

আৱেগ-বিহ্বল তোমাৰ সৰু এটা বাৰ্তাৰ অপেক্ষাত
য’ত লিখা থাকিব-‘আপুনি এটা বান্দৰ!’
কিমানটা ‘ইনবক্স’ত যে মোৰ ভুমুকি...
...কিমানবাৰ সম্পাদনা মোৰ পছন্দৰ ‘মেচেজ’!

তোমালৈ বুলি এটা মেচেজ
বতাহত এৰি দিয়াৰ প্রৱণতা...
তোমাৰদ্বাৰা নিজকে বুর্বক সজোৱাৰ এটা নির্বোধ হাৱিয়াস
কুঁচি-মুঁচিকৈ সাঁচিছিলো তোমাক দেখাৰ দিনাই

তোমাৰ আলাপৰ উষ্ণতাই কিদৰে
সমতুল কৰিছিল শীতৰ বতাহৰ তন্দ্রতা
আকাশৰ নির্জনতাত বন্দী হৈ
শেষ নিশালৈকে গণিলো তৰা...
এক...দুই...
গণিলো ভালপোৱাৰ ৰাশিফল-

আৰু তুমি মোৰ বুকুত থিতাপি ল’লা-
তোমাৰ দুঃশ্চিন্তাৰ দুচকুত সপোন সিঁচিবলে’
বাৰে বাৰে ডুব যাওঁ ভোগদৈৰ ভগা দলং
অথবা
কেটলব্রিজৰ অজান মায়াত...।

তোমাৰ চকুৰ ভাষাৰে বিনিময় কৰো হৃদয়...
তোমাৰ ওঁঠৰ মসৃনতাত বিলীন নিয়াওঁ
মোৰ কলহভৰা দুখৰ চকুপানী |

এতিয়া প্রতিনিয়ত ফুলে মোৰ
বাগিছাজুৰি সপোন-খঁৰিকাজাই
তোমাৰ সুবাসেৰে আমোলমোল
মোৰ হৃদয়-পথাৰ ||
(ইয়াত প্রতি সন্ধিয়া উদযাপিত হয়
তোমাৰ আগমণিৰ দ্বীপান্বিতা)

তুমি মোৰ হ’লা...
আহা, আলাপ কৰোঁ—
মনৰ সকলো শব্দ উবুৰিয়াই আমি কথা পাতোঁ—
মন হওঁক প্রেমেৰে পৰিতৃপ্ত
শুনিবলে’ দিয়া মাথো তোমাৰ মাত
সাৱতি বুকুত য’ত গুজিব পাৰি হাঁহি
অনুভৱ কৰিব পাৰি সংগোপনে
গভীৰতম বুকু প্রদেশৰ উম-সনা মৰমৰ কলৰোল...

ব’লা আমি ফুৰিবলে’ যাওঁ
বুকুত ভালপোৱাৰ সপোন আঁকি
ব’লা আমি সেউজীয়া হওঁ-
...পৃথিৱীৰ আটাইবোৰ মৰমেৰে
জীপাল হওঁ |

‘জী‌ৱন’

মানুহ পঢ়িব শিকিছো
কৰুণ মুখবোৰ সঁচা নে মিছা
ওঁঠৰ হাঁহিবোৰ আচল নে সজা
...জুখি চাব খুজিছোঁ ।

ফুলবোৰ ফুলি উঠা
ৰঙীন ছবিখন
কেমেৰাবদ্ধ মৰিচিকা নে বাগিছা
চাকি চাবলে’ শিকিছোঁ ।

ৰামায়নৰ কাহিনীটো
মহাভাৰতৰ খেলখন
আকৌ পঢ়িছোঁ
আকৌ সুধিছোঁ
কিমান দূৰলৈ সত্য
ব্যাস-বাল্মীকী
আজিৰ ৰত্নাকৰ-

শুবলৈ নিদিয়া গানটো
বুকুত সোমো‌ৱা গৰখীয়া বাঁহীটো
যন্ত্ৰবৎ নে স্বাভা‌ৱিক
কাণ পাতি শুনিছোঁ

মৃত-ঘোষিত মানুহজন
জী‌ৱিত নেকি
হৃদয়ৰ শ‌ৱদেৰে সুধিছোঁ
তিৰবিৰ সাজ দেখি
পৰী বুলি ভ্ৰম ভাঙিছোঁ ।

মানুহ পঢ়িব শিকিছোঁ
সপোন নহয়,বাস্ত‌ৱ দেখিছোঁ-
শিশুৰ মুখৰ হাঁহিটো,
স্বত:স্ফূৰ্ত কৰিব খুজিছোঁ ।।

“আপুনি কবিতা পঢ়েনে?”

এজন কবিয়ে কৈছিল,’পোহৰ হওঁক!’
আৰু তেতিয়াই পৃথি‌ৱীখন পোহৰ হৈছিল
শব্দময় এক মহাজাগতিক ছন্দ ।
সেই ছন্দই প্ৰাণ ।
সেই প্ৰাণৰেই প্ৰবাহ বিশ্বব্ৰহ্মান্ডৰ ৰূপ ৰস স্পৰ্শ গন্ধ গানৰ
ইন্দ্ৰধনুখনি।

মানুহ য’তেই আছে,তাতেই জী‌ৱন্ত বস্তুবোৰ আছে।
তাতেই কবিতা আছে।
জীয়াই থকাটো‌ৱেই কবিতা।
জী‌ৱনেই কবিতা ।

কে‌ৱল মানুহৰেই গান আছে ।
মানুহৰেই আছে এটা অন্ত:শীল আ‌ৱেগিক ভা‌ৱজী‌ৱন ।
এটা বৃহত্তৰ জী‌ৱন।

মানুহৰ অন্তৰাত্মাৰ ব্যাকুলতাৰ অন্ত নাই
মানুহেই কে‌ৱল কল্পনা আৰু সৃজনী শক্তিৰ অধিকাৰী।
এই কল্পনাই জ্ঞান
আৰু সৃজনীশীল চৈতন্যই পোহৰ ।
সৃজনীশীল চৈতন্যৰ সমৃদ্ধি আৰু ব্যাপ্তিতিয়েই
মৰণশীল মানুহৰ শৌৰ্য।

আৰু মনুষ্যত্বৰ গৌৰ‌ৱ।

এইবোৰ কাৰণতেই আজিৰ সৰ্বগ্ৰাসী ৰাজনীতি,
অৰ্থনীতি,প্ৰযুক্তিবিদ্যা ,ঔদ্যোগীকৰণ,পৰি‌ৱেশ প্ৰদূষণ,ভগ‌ৱান ,
ভয়,জিঘাংসা,উদ্বিগ্নতা,
শোষণ, নিপীড়ন,অস্তিত্ত্ব আৰু আধ্যাত্মিক
এই ঘোৰ সংকটৰ কালতো,

কবিতা লিখা ক’তো স্তব্ধ হো‌ৱা নাই ।
কবিতা পঢ়া বা শুনা ক’তো বন্ধ হৈ যো‌ৱা নাই ।।

প্ৰাণ অপ্ৰাণৰ এই মহা মিলনমেলাত
মানহেই বিচাৰি ফুৰিছে মানুহক
নিজেই নিজক
ব্যক্তিমনে বিশ্বমনক
জীয়াই থকাৰ আনন্দ
অথবা বেদনাক।

আপুনি কবিতা পঢ়েনে ?
কেতিয়াবা আপুনি পকা ধাননি পথাৰ এখনৰ ওপৰেদি
বৈ যো‌ৱা এজাক সুগন্ধি বতাহৰ সোঁ-সোঁ‌ৱনি শুনিছেনে ?
দেখিছেনে কেতিয়াবা কাৰোবাৰ চকুৰ পানীত
জুইৰদৰে জ্বলি উঠা ডালিমৰ ফুল?
জানেনে আপুনি আপোনাৰ ঘৰৰ সমুখত পৰি থকা মৰা শটো কাৰ ?
সপোনত শুনেনে কেতিয়াবা মৰা-জীয়া ল’ৰা-ছো‌ৱালীবোৰৰ উচুপনি আৰু চিঞঁৰ?
অনুভ‌ৱ কৰেনে আপুনি কেনেকৈ মাজে মাজে মৰি যায়?
বা মৰাৰপৰা জী উঠে ?
আৰু কিবা এটা শূণ্যতা,নিৰ্জনতা
য’ত একো নাই
য’ত সব আছে
য’ত একো নুশুনি
য’ত সব শুনিও?
চিনি পায়নে আপুনি সৌবোৰ জু‌ৱাচোৰ ,প্ৰতাৰক,
অত্যাচাৰী,হত্যাকাৰী?
কেতিয়াবা আপুনি লগেৰে বা অকলে মাতেনে
প্ৰেম আৰু স্বাধীনতাৰ অমোঘ মন্ত্ৰ?
যৌ‌ৱনৰ সৌন্দৰ্য লহৰী?

নৈবোৰ কেতিয়াবা শিলনি হৈ
জোনটো কেতিয়াবা তেজৰদৰে ৰঙা হৈ
পৰিব পাৰে বুলি আপোনাৰ ভয় হয় নে?
আপুনিতো জানেই,
তেতিয়াৰে পৰা পৃথি‌ৱীখন
ঘুৰি আছে,
ঘুৰি আছে,
ঘুৰি আছে ।

আঁহক,
কবিতা পঢ়ো।
কবিতাই অমৃত মণি,
অভয়।
পাৰাপাৰহীন প্ৰেমৰ মাজত ,
অনাবিল সৌন্দৰ্যৰ মাজত
নগ্ন হওঁক;
মগ্ন হওঁক;
স্তব্ধ হওঁক।
মুক্ত কৰক মন আৰু হ্ৰৃদয়ক
আৰু
আপুনি নিজেই হৈ উঠক
এটা কবিতা ।।
:: -- কবি নীলমনি ফুকন ।
----------------------
এইটো কবিতা নহয়, কিন্তু মই কিবা কবিতা কবিতা যেন পাওঁ । ইমান সুন্দৰ প্ৰকাশভংগী । ইমান সুন্দৰ ভা‌ৱ ! মোৰ গোটেইকেইটা শাৰী মুখস্থ আছে ।
কেতিয়াবা মনটো বেয়া লাগিলে নিজৰ মনতে গুনগুনাও আৰু সাহস পাওঁ কিবা এটা লেখাৰ প্ৰতি বা পঢ়াৰ প্ৰতি ।



-------------------------